زبانه ی آفتاب عشق

و تن بی تن پوش درختان

چقدر زیباست

وقتی پهن باشد آفتاب

و رنگ موهایت آفتابی شود

و تیر بکشد چشمانت زیر نگاه تابشش

بخندی ، بی دغدغه بیندیشی

و با همه اجزای تنت نفس بکشی

های که چقدر در منی

وقتی

بند بند انگشتانت را

میان انگشتان ظریفم فرو میبری ،

تازه می فهمم معنای آفتاب را

زمستان و آغوش تو می چسبد

و تابستان و باز آغوش تو با تب تندش

من عاشقم

بسیار عاشقم

و

کوچکترین حرکتم بر اساس عشق است

آفتابی ترین!

یادت هست

که درو کردی

گندم را از مزرعه ی چشمانم

و

من دانه ای بر دهانت گذاشتم

و عشق زبانه زد

و

زبانزد شد!؟