شوق فریبایی

روزهای کشدار

و

تن تبدار خورشید

وا نمی دارند مرا

از تکاپوی یافتن تو

حتی چشمهای ورم کرده ی باران

و

هر چه هست در جان جهان

هنوز من

همان من ِ ابتدا هستم

هنوز هم تو را می گردم

گرد تو و به دنبال تو

آنقدر که اکنون

در تار و پود کائنات

می بینم خودم را

و

از جذبه های ارغوانی

دهان بر گزافه و اضافه می بندم

سوگند به کودکی هایم

شوق فریبایی تو کشانده مرا

به سمت بی خودی های ناب

ناجی نجیبم !

تو مرا شکل پیدا کردی

که من گم بودم

حال

جوانه زده ام لا به لای هستی تو

از آیه های روشن چشمانت

و

سایه ها رفتند

به گور گردابی خویش

سوگند به کودکی هایم

من در تو گم شده ام...

پی نوشت : از شوق فریبایی شما

دوستان گل و ادیبم ، این خانه به روز شد.

سپاس بودن و همراهیتان را. :)

*پیک مهرآفرین*...