گم کرده ایم زمان را در زمین
و
آنگاه به خود آییم
که هنگامه ی کوچیدن است
گویی
زمین را به زمان سپرده ایم
با همه ی 1 های گمشدگی
دردا از فرداها
دردا از فرداهایی که شکلی از گذشته اند
چه می شد مگر ، لحظه ، در ما ثبت ِ ازلی بود؟
چه می شد اگر...
اگر می شد...
پ . ن : اقتباسی از نوشته ی "تو"
نوشته شده در شنبه یکم بهمن ۱۴۰۱ساعت ۹:۲۶ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|
برچسب:
نویسنده: پویان فرهادی