ماهی

چونان ماهی

سُریدی از میان دستهای روزگار

و به غم

جرات سروده شدن دادی

گلگون شدم

تا به مقرّ ِ اکنون رسیدم

که هیچ هنگام

نیافتم روز و شب را

به این اندازه از کشیدگی

رفتی و بردی با خودت

تکّه ای از مرا

که هرگز این جای خالی در قلبم را

هیچ پُر نخواهد کرد

و تا می تپد نَفَس ، به یادت هستم

تا آن لحظه که تو را

در آن سبز ِ بی مانند ببینم

ماهی ِ ماهم