گل 1 ِ من!
هر آن هنگام
کاغذی سپید را می بینم
قلم ،
عاشق نگاشتن از تو می شود
همگام با قلبم
چه حکایتیست که
هر کاغذی را پر کنم از تو
دلم خالی نمیشود؟
نوشته شده در دوشنبه یکم خرداد ۱۴۰۲ساعت
۴:۱۹ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|
برچسب:
نویسنده: پویان فرهادی
تاريخ: يکشنبه
1 مرداد
1402 ساعت: 19:23