ارزنی ار زندگی راارزَندِگی دانی ،همهسازندگی بینی ،همه بازندگی رانی"سالتان سلامت"۰۱/۰۱/۰۱ نوشته شده در دوشنبه یکم فروردین ۱۴۰۱ساعت ۹:۵۲ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی| Adblock test (Why?)

خدا را شکر که دوباره متولد شدم ... سی و یک سالگی.

سرت که روی شانه ام بنشیندشانه خالی می کنم از هر چه غم تقسیم می شویمسهم تو بیشتراین آغازین پایانیست که زندگی نام دارد ،آغوش اگر آغوش باشدمرگ ِ عشق است ، زمانه برگ ِ عشق رااز کدامین درخت باید نفس کشید؟ما زندگی نمی کنیمنام ِ زندیگمان ، مردگیست...زندگیمان ، مردگیست شانه خالی کرده ایمبا این همه اماجای سر...

روز که روزنه نمی خواهدوارونه کرد اما نگاهت ، این اصل رانگاهت روزنه بود ، آن روز که تو را دیدمروزنه ی دعوت ِ عشقمرا کشاند از چشمانتباد ، جوری دیگر می وزید می نوازید انگارسبزه ها ، همه سرفرازی بوددیده دیگر می دید متن ِ عالم راشکفتن را ، شکافتن رایک کوچک ِ روزنه ای از توساطع از چشمان تو ، مرا رساند به ...

من آن نیم ِ دیگرمنه آن نیمی که هستموهست ها را در نیست هازیست کرده اممن آن ِ آنم نوشته شده در چهارشنبه یکم دی ۱۴۰۰ساعت ۱۰:۳۹ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی| Adblock test (Why?)

بغضی که نشست در گلو ،شکستوچشم ، بهارانه آن را تعریف کردواولین بار بود که فهمیدمشکستن ، گاه ، نشستن است نوشته شده در جمعه یکم بهمن ۱۴۰۰ساعت ۵:۱ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی| Adblock test (Why?)

نفس می شوم در تو با حوّا شدنم چه می خواهی دگر؟!

نسبت ِ غم به شادی بیشتر است شادم که تو را غمگینم

هوای من ! تو نیستی و من سالهاست بی هوا زنده ام این اعجاز عشق توست حتی وقتی نباشی نوشته شده در دوشنبه یکم دی ۱۳۹۹ساعت ۸:۳۳ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

هستم در به در ، در به در ِ تو دیوار نَکِش به روی من آوار شوم به روی تو نوشته شده در چهارشنبه یکم بهمن ۱۳۹۹ساعت ۱۲:۵۷ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

تو کیستی که آنگونه دل بُرده ای و اینگونه تنها گذاشته ای دل مُرده ای را؟ آری تو دل بُرده ای و بُرده ای گمان مبر اما بازَنده نیستم با زِنده بودنت هرگز لحظه هایم بلوریست نا آگه ، ناگه می شِ

بها به بهانه ام بده ،ای دردکهسختگیرو سخت ، گیر  ِ بهانه ی تو امچه خواهی کرد؟ نوشته شده در چهارشنبه یکم مرداد ۱۳۹۹ساعت ۵:۱۷ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی| Let's block ads! (Why?)

درود دوستان نازنینم...باز به آخر سال رسیدیموسالی نو در پیش روی ماستمی دانم تلخی های بسیار داشتاماباید امید داشتکه آدمی با معجزه ی امید زنده استاین انتها ، ابتدای خوبی داردو همراه این سختی ها آسانیست ا

بهار ، بی تو ندارد بهاباید باشدفصلی بهادارتر از بهارانگار می دانمای همه ی بهانه ام

رها شدهبنده ی در بند ِ تو ،در بند ِ رهاییبزن مُهر ِ نهایی

شب همدچار ِ تب می شودوقتیمَهِ مِه آلودم تو باشی

سرد است همیشهحرف از دردبایدگرم گرفت با درد عقده ی درد که باز شودعقده ی جهانی کم شود

عکس توبر عکس توست کمی مثل عکس هایت ،اماخیره به من باشوبخند :)

به هم رسیدن ِ دو تنیعنی ،شود سایه ات ، همسایه ی من

تنیده به تنت ، تنم تنومند آنقدر کهدست هیچ پیچکی نتوان پیچید بر تن هامان بنفشه بیافشان پای این عشق را