آن وقت می فهمی چه از عشقتدر دلم برپاست ،که بدانی قطره ای از اش

عشق بر پاستپا بر آب می زنموبا نوای موج ،عشق بر پا می شوددر دل ماهی های حوض نوشته شده در چهارشنبه یکم آذر ۱۳۹۶ساعت ۸:۳۸ ق.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی| Let's block ads! (Why?)

وقتی باران می بارد ،تو به یاد ِ بارانیومن به یاد تو ، بارانتو به چشم آسمان و چشم من ،به یک چشم نگاه کن نوشته شده در جمعه یکم دی ۱۳۹۶ساعت ۳:۳۳ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی| Let's block ads! (Why?)

درود ِ دو رود ِ چشمان من است ، زمستان ِ نگاهت

ثابت کن خودت را برایم تا ثبتِ همیشگیِ احوالم شوی

روزی از همین چشمها گذشتی و دلم را بردی حالا که دلی را بردی ، چگونه از چشمهایم می گذری!؟ پی نوشت : اما مهر را به فال مهر می گیرم. نوشته شده در سه شنبه یازدهم مهر ۱۳۹۶ساعت ۹:۱۷ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

درد از این بالاتر وقتی تمام حواس پنجگانه اش کار می کند و بی حواس من... نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم خرداد ۱۳۹۶ساعت ۱۰:۳۷ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

عشق!؟ تو بخواهی من همیشه دوستت دارم تا بخواهی تو نخواهی نیز دوست داشتنت هست کارم تا نخواهی نوشته شده در شنبه سی و یکم تیر ۱۳۹۶ساعت ۹:۱۶ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

شب هم به نیمه می رسد من چگونه به نیمه ام که تو باشی!؟

میدانم همین روزها می آیی با زنبیلی از نور و دست مرا میگیری و نگاهم را صاحب می شوی و من در تبسم آن روز نشسته ام و تصویر می بافم و خستگی ها می تکانم و حال میفهمم که گریه ی هنگامه ی تولدم ، شروع فصل پنجمیست که سر ِ اینجا دارد و فصلهای پنجمین و چندمینی که پشت هم به انتظار ما هستند... نوشته شده در سه

منظره در سکوت زمستان و تن بی تن پوش درختان چقدر زیباست وقتی پهن باشد آفتاب و رنگ موهایت آفتابی شود و تیر بکشد چشمانت زیر نگاه تابشش بخندی ، بی دغدغه بیندیشی و با همه اجزای تنت نفس بکشی های که چقدر در منی وقتی بند بند انگشتانت را میان انگشتان ظریفم فرو میبری ، تازه می فهمم معنای آفتاب را زمس

تو در دل خواب و من سر به سینه ی آفتاب دلم نمی آید بیدارت کنم تنها ، نگاهت می کنم بی وقفه و می شمارم نفس هایت را با جان انگار حرف برایت بیشتر دارم ، وقت هایی که می خوابی ! انگار عشق ، شکل بهار می شود گل می کنند گونه هایم و باز می شوند تمام پنجره ها به سوی تنم کم کم آفتاب تنش را از زیر سرم می

سلام صمیمانه ترین تبریکاتم رو در سال پیش رو و نو از عمق قلبم و از درگاه احدیت برای یکایک شما عزیزانم خواهانم و همراه با بهترین هایی که شایسته آنید. ... عیدتان فرخنده ... با مهر و عشق ، ارکیده کوچکسرائی نوشته شده در دوشنبه سی ام اسفند ۱۳۹۵ساعت ۲:۲۵ ق.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی

با تمام روزها فرق می کند امروز حتی خودم هم با تمام روزهای دیروز انگار پیراهنم و نیز همه ی پیرامونم حرفی با من دارند از چشمهایشان خوانده ام سلامی را شاید هم کلامی را باید برای این خیال و خواب باید برای یافتن جواب قدم زنم شهر را زیر ابر بهاری امروز که هر آن هوای باران دارد می دوم همه ی شهر را ول

تو را می بینم و نفس هایم شمردنی می شود بیا حواسم را پرت کن موهایم را که ببافی سرم گرم تو خواهد شد... نوشته شده در یکشنبه سی و یکم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت ۴:۲۴ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

سرد است و هوا آه آلود و من قدم می زنم برف ها را و جای تو درخت ، برف میریزد بر سرم آدم برفی! آدم حرفی باش...

آن لحظه ی کوتاه دیدار را بیدار باید کرد عسل واژه ریخت برایش گیسو قصه بافت با آنکه پس ِ دیدار ، درد است و رنگ رخسار زرد درهم می رود ابروان ابر و می بارد باران اما آن لحظه که عشق است را نفروشم به هیچ هان که آن لحظه چه خوب است ، حتی اگر فصل پائیز باشد چرا که انارستانش را من می بینم هم نگاه می شویم تمام...

او زنده شد...

پائیز می آید آفتاب ِ مورب می تابد بر ابتدای من و این انتهای بودن است تو آمدی در آخرین روزهای تابستان و آمدنت زادروز پائیز می شود و به رخ همه می کشد زادروز عشقمان را دوباره نیستی و خودم را جا می گذارم از هر چه هست تهی می شوم و ساده و تو چقدر در من پر میشوی و زاده های ای پائیز ، ای پائیز عزیز ! عشقمان...

همیشه می گفتیچه خفته در نگاهت که بید را مجنون کرده ایوگیسوان مجنون را اینگونه پریشان!؟ تو بید بودی و من نگاه شدیدنگاه بیدار و هماره تشنه ی دیدار اما تو سرت را بالا نمی گیرینمی دانم شرم می کنی یا می خواهی از اشک ، ترم کنی! تو بید مجنون نبودیمن تو را دوست داشتممن تو را جوری دیگر دوست داشتم تو بید بودی...